خانواده تان را صميمي ترين مکان دنيا کنيد
 |
با تدبير و تدبر مي توان محيط خانواده را صميمي کرد و محيط خانه را به دلنشين ترين جا براي همه افراد خانواده تبديل کرد. مي توان کاري کرد تا فرزندان درد دل هايشان را با والدين مطرح کنند و حرف هايشان را بزنند واگر چيزي مي خواهند، از والدين بخواهند. گاهي مي شنويم که پدري با پسر جوانش دوست است يا با او به مسافرت مي رود، راه مي رود و درد دل مي کند; اما گاهي رابطه ها تشريفاتي است. احوالي پرسيده مي شود و به سلام و عليکي قانع هستند; يعني آنقدر فاصله زياد است که حرفي براي گفتن ندارند و صميميت وجود ندارد. براي ايجاد محيطي آرام و صميمي، اين اصول مي تواند کارگشا باشد:
1) وجود صميميت بين پدر و مادر: اگر مي خواهيم فرزندان با ما صميمي بوده و همکاري و اطاعت داشته باشند، بايد خودمان با هم صميمي باشيم. عمل صميمانه اعضاي خانواده مي تواند راه و جهت صحيح را به فرزندان منتقل کند. حضرت علي(ع) مي فرمايند: « مردم را با غير زبان تان (عملا) به خوبي ها دعوت نماييد.»
2 ) هوشياري، دقت و حسابگري: اگر فرزند احساس کند اوليايش انسان هاي هوشيار و مشکل گشايي هستند، در آن ها ايجاد صميميت و اعتماد مي شود. اگر خانواده، ساده لوح و ضعيف باشد، فرزندان احساس صميميت نمي کنند، موضع گيري مي کنند و کار خودشان را انجام خواهند داد.
3) رفتار اخلاقي و شخصيت تربيتي: بايد فرزندان خاطره خوبي از رفتار اخلاقي و شخصيت تربيتي والدين داشته باشند و احساس کنند که والدينشان راستگو ، عادل و رستگارند.
4) برخورد منطقي با خطاهاي فرزندان: نبايد با ديدن کوچک ترين تخلف فرزند، عکس العمل شديد نشان داد. برخورد منطقي با خطاها و لغزش فرزندان از اصول مهم ايجاد صميميت است.
5) بها دادن به نقاط قوت فرزندان: امتياز دادن و تشويق کردن فرزندان در برابر کارهاي مثبت، نقش ارزنده اي در ايجاد صميميت دارد.
6) ايجاد محيطي صميمانه براي بحث و گفتگو: والدين بايد وقت کافي در اختيار فرزندان بگذارند، براي آن ها قصه و داستان بگويند، موضوعي را طرح و پيرامون آن به بحث و گفتگو بپردازند. موقع صحبت کردن فرزند، کاملا گوش دهند، به او نگاه کنند و لبخند بزنند و به بحث و بررسي موضوع بپردازند.
7) نظرخواهي از فرزندان در امور خانواده: اين روش براي پرورش شخصيت فرزندان بسيار سازنده است; زيرا آنها نيز داراي فکر و عقيده اند و دوست دارند در خانواده با آن ها مشورت شود که اگر به اين مهم توجه شود به تدريج در هنگام مشکلات شخصي، براي مشورت به سراغ خانوادهمي آيند و به سوي غريبه ها و بيگانگان نخواهند رفت.
8) ايجاد محيط همکاري و تقسيم مسئوليت: کارها را بايد خيلي منطقي و عادلانه تقسيم کرد. اگر تقسيم کار نباشد وبي حساب عمل شود گاهي غيرعادلانه کاري به يکي از فرزندان تحميل مي شود و نتايج بدي را به بار مي آورد.
9) رعايت عدالت در بين فرزندان: اگر مي خواهيم فرزنداني وفادار و صميمي داشته باشيم بايد با آنها رفتار عادلانه داشته باشيم.
10 ) ايجاد جهان بيني مشترک بين افراد خانواده: ما کتاب هايي خوانده ايم ، مطالبي شنيده ايم و جلساتي رفته ايم که فرزندان ما با آنها آشنا نيستند.آنان کتاب هاي ديگري مي خوانند، جلسات ديگري مي روند و تلقي و برداشت هاي ما با هم متفاوت مي شود. در نتيجه، رفته رفته فاصله ما با آنان بيشتر مي شود. بايد به همديگر نزديک شويم تا به تدريج به جهان بيني مشترکي دست پيدا کنيم.